واحد وعشرين عام شهر وتلات تيام
احساس عجيب بعد اربع سنين ، ولما اجى افتكر كل التفاصيل وكأنها ف غيبوبه او عالم من ضباب وكأن الذاكرة بتبلى وتستهلك من كتر استذكار الذكريات
يااااه ...
اربع سنين
ايام وابدأ اكون اكبر منك زمنيا " طبقا لقياسات الزمن الحقيقى " لكن عمرك ما هتصغرى ولا اكبر
مبقتيش تزورينى كتير .. وكأنى نسيتك
لكن ازاى كل ذكرى ليكى او موقف عايشين اوى كدا .. حتى حاجاتك و وجودها حواليا ولما ماما بترجع تحركها
نفس الوجع .. يمكن مع استسلام اكبر
الزمن بيعلمنى استسلم قدام امر واقع
لما بروح الاوبرا وبفتكر كلامك ولما كان نفسى اقعد معاكى هناك .. ولما نوينا ان اروح معاكى معهدك واساعدك هناك واشيل معاكى
خلينى اعترفلك انك مشيتى ف وقت غلط اوى
حاجات كتير فايتانا كنا هنعيشها سوا
مع ان ظهر اختلافنا بس كنا قادرين نقف على ارض واحده
بتكلمنى دلوقتى فاكرانى نسيتك .. ناسيه او مش حاسه او مش فارق معايا
انا فعلا مش فاهمه هيا فاكرة ايه بالظبط .. لكن دا بيوجع
انى مش بتكلم معناه انى مش بحس بالضرورة ... او فى الصورة القياسيه على الاقل
وصلت لمستوى من التعايش فى الكلام عنك لكن لسه بحس انى لو اتكلمت عنك كأنى بتاجر بالذكرى .. ساعات
وجدان .. هوا انتى هنا ؟
No comments:
Post a Comment