اهو داء كده ..
مش عارفه بس فعلا لاحظت ان من تكوينى الاساسى انى بمشى عالحبل .. خط المجازفه
الشعره اللى بين الامان والخطر
بين الموت والحياه .. بين كل المتناقضات
لما بحط حاجه على ترابيزه نصها بس اللى محطوط .. ثابته لكن بلمسه تقع
بمشى ف نص الشارع جمب العربيات .. بعدى قبل مالعربيات تلمسنى
درجاتى مش على طرف النجاح .. لكن مش هدفى التفوق
بحقق نتايج عاليه دا عن ثقه بقدراتى مش عشان ارضاء لاى حد .. بالعكس مش بحب اتحط ابدا تحت ضغط او مساومات حاجه قصاد حاجه
مشاكل كتير مع ماما سببها انها فاكرة انى هاعملها اللى هيا عاوزاه لما تحطلى ف المقابل حاجه انا عاوزاها
ساعتها انا بستبيع واقول عليّا وعلى اعدائى ماحنا الاتنين خسرانين
قوانينى و حروبى مبيكونش هدفها المكسب قد ما بيكون هدفها اثبات شئ غامض .. يمكن مستخبى جوايا انا بس
بخلص شغلى على اخر ثانيه من الوقت .. مظبوط ف وقته لكن مفيش اى احتماليه للفشل
دا يمكن ممتع عشان مثير للتحدى وبيختبر قدراتى على التأقلم وانقاذ اى شئ وانجازة بصورة مرضيه
لان الاشياء بتعرف باضدادها .. والابيض مبيبانش ابيض بجد الا لما الاسود بييجى جمبه .. دا كان تبريرى لفكرة المشى على حدود الحياه/الموت
ودا كمان مبرر قوى عندى للتسامح مع الرياضات الخطيرة زى bungee jumping او تسلق الجبال مثلا
المجازفه .. هيا دى كلمه السر
No comments:
Post a Comment