مش متأكده انا مفروض هنا اتكلم عن احساس لحظات الاعتراف .. ولا الاعترافات نفسها
بس محتاجه اتكلم .. الدنيا بقت من غير الوان
انا مش طيبه .. محتاجه اتغسل من كل الشرور والغلطات وحتى التجارب .. محتاجه اتغسل منّى
مش عاوزة اسمع صوت عقلى .. مش طايقه اسمع صوت الدين .. مش عندى استعداد اتناقش ولا حتى مع نفسى
انا ازاى حبيت وبعدت بالبساطه دى؟!! يمكن انا عارفه ان ساعتها مكانش دا بسيط لكن دلوقتى بقى بسيط
دا مش عدل ... ههههههههههه اد ايه الكلمه دى جاهله وعبثيه
هوا ايه اصلا معنى العدل؟ .. العادى .. المتعود .. المنطقى .. المثالى .. ال .....
فكرة انه مقدرش يتجاوز دا هيا اكتر حاجه محسسانى بالذنب .. وانى مش قادره احس حاجه ليه دا بشع
انا فقدت القدرة على الاحساس .. بقى اسمه تعاطف .. محاول ادراك الاحساس .. معايشه ..
ابدا مش زى الحقيقه
محاوله منطقه اللى بيحصل بقى دى الابشع على الاطلاق ...
بفتح شفايفى لكن مبيطلعش الكلام .. زمان سيطر عليا هاجس قوى انى اجيب سكينه وارشقها فصدرى يمكن الكلام المحبوس يطلع ولو بصرخه
حتى الدموع .. حاسه انى محتاجه ارشيها واساومها عشان تنزل
زيـــــــف
انا مش عاوزة انا اللى اتحكم بكل تفاصيل حياتى .. انا بس محتاجه الدنيا تكون اطيب شويه من كدا
وماذا بعد.............
ReplyDeleteوماذا بعد .. انا فعلا تجاوزت دا لكن المؤلم عدم تجاوز الاخر ليه .. اعتقد ان دى كانت لحظه صعبه لا يجوز فيها الاحكام
ReplyDeleteلكن الفكرة دلوقتى عن الافكار اللى اترسخت جوانا بدون التحقق من مصداقيتها أو عموميتها على الاقل وعدم تطابقها مع الواقع الفردى